Professional Authors

သိန္းစြန္ငွက္ အၿပန္လမ္း (ပိုင္စိုးေ၀)

(၂၁-၃- ၈၆)

ေနာက္ဆုံးအေခါက္ပါပဲ
ကြၽန္ေတာ္
ရြာကုိၿပန္လာခဲ့ပါတယ္
အေမ ။

ရြာဆုိတာ ………
တမာ ထေနာင္း
ရွားေစာင္း ၿပာႆဒ္
သန္း ဒဟတ္ပင္ေတြနဲ႔ ၊
မုိးႏွံခ်ဳံပုတ္ ၊ ရွားပင္ငုတ္တုိ
နီညဳိညဳိ ေက်ာက္ခဲလုံးေတြနဲ႔
ထန္းပင္ျမင့္ျမင့္ႀကီးေတြၾကားက
တဲကေလးတစ္လုံးပါ ။

အဲဒီတဲကေလးထဲ
အေမ လဲေလ်ာင္းေနေပါ့။

အေမ …. ကြၽန္ေတာ္ေရာက္လာၿပီ အေမ ။
အေမ့ ေျခအစုံကုိ ေပြ႕ဖက္
အသံမထြက္ဘဲ ကြၽန္ေတာ္ ငုိတယ္ ။

ထန္းပင္ျမင့္ျမင့္ၾကီးေတြေပၚက
ရြက္ေယာင္းေျခာက္ေတြ
တရွဲရွဲၿမည္လုိ႕ … … … … ။

ကြၽန္ေတာ့္ကုိ စကားမေျပာခ်င္လုိ႔
အေမ့ သြားေတြ တင္းတင္းေစ့ထားသလား
ကြၽန္ေတာ္႕ ကုိ မၿမင္ခ်င္လုိ႕
အေမ့ မ်က္လုံးေတြ မွိတ္ထားသလား
ထ ၾကည့္ပါဦး
စကားေျပာပါ ဦး အေမရယ္ ။

ေဟာ .. အေမ …..
အေမ့ကုိ သူတုိ႔
ဟုိးမွာ မန္က်ည္းပင္ေတြ စိမ္းစိမ္းညဳိ႕ညဳိ႕နဲ႔
ဇရပ္ အုိအုိ
ေက်ာက္တုံးနီညဳိညဳိေတြ စီထားတဲ့
သခၤ်ဳိင္းဆုိတဲ့ ေနရာကုိ
ပုိ႕ၾကေတာ့ မလုိ႔တဲ့ ။

လွည္းဘီးကုိ ျပင္ဆင္ၿပီးၾကေပါ့
အေမ့ အေလာင္းကုိ
ေခါင္းထဲထည့္ၾကေပါ့
ေၾကးစည္ကုိ
ရုိက္ႏွက္ၾကေပါ့ ။

ကြၽန္ေတာ္
မငုိပါဘူး အေမ
ငုိလုိ႔ မရေတာ့ဘူး အေမ
အေမ့ေၿမး ကေလးေလးေတြ
ကြၽန္ေတာ့္တူနဲ႔ တူမေလးေတြ
သူတုိ႔ ငုိပါေစ ။

အေမ့သား သူတုိ႕ရဲ႕အေဖ
ကြၽန္ေတာ့္ အကုိၾကီး
အေမ့သမီး သူတုိ႕ရဲ႕အေမ
ကြၽန္ေတာ့္အစ္မ ၊
သူတုိ႔ေမာင္ႏွမ
အေမ့အရင္ ေစာေစာစီးစီး
ေဟာသည္ေလာကၾကီးထဲက
ထြက္ခြာသြားၾကေတာ့
မိတဆုိး ဖတဆုိး
ေဟာသည္ကေလးေလးေတြ
အေမ့အတြက္ သူတုိ႔ငုိပါေစ ။

အေမ့ အတြက္
သူတုိ႕မ်က္ရည္ေတြဟာ
ထုိက္တန္ပါတယ္ အေမ ။

ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့
ေႏြဦးရက္ေတြ အေၾကာင္း
သီခ်င္းမဆုိနုိင္တဲ့
ဥၾသငွက္တစ္ေကာင္ရဲ႕ ေၾကကြဲမႈလုိ
ယာခင္းထဲက အေမ့ဘဝကုိ
အေဝးကပဲ
တမ္းတပူေဆြးခဲ့သူပါ အေမ ။

 

” အေမ ……ေနေကာင္းပါေစ။
အေမ့အား ထာဝရလုပ္ေကြၽးၿပဳစုနုိင္သည့္ကုိယ္
ၿဖစ္ရပါလုိ၏ ”

ည အိပ္ရာဝင္ ၊ ရင္ထဲလႈပ္ခတ္
ပဲ့တင္ထပ္ခဲ့တဲ့
ခြန္အားမဲ့ဆုေတာင္းသံမ်ားၾကား
ရွည္လွ်ားလြန္းတဲ့ ညေတြသာ
ခႏၶာကုိယ္ေပၚ
တိတ္ဆိတ္စြာ ေၾကၿပဳန္းခဲ့ရ ။

မေန႕ကေတာ့
” အေမ႕ဆုံးၿပီ ၊ အၿမန္လာ ” တဲ႕ ။

ကုသုိလ္ၾကမၼာ ၊ ႏုံခ်ာလုိ႕လား
ဆုေတာင္းမ်ား
မျပည္႕ဝခဲ့ဘူး အေမ ။

အေမကေမြးေပမယ္႕
အေမကုိ လုပ္မေကြၽးနုိင္ခဲ့တဲ့
ေဟာသည္ ခႏၶာကုိယ္ၾကီးဟာ
ဘာအသုံးက်ေတာ့မွာလဲ ။

အဲသည္လုိ ေနာင္တ တရားေတြက
ႏွလုံးသားကုိ ကုတ္ၿခစ္
ဘဝ ဆုိတာကုိလည္း
မေက်မနပ္ၿဖစ္မိေပါ့။

ကြၽန္ေတာ္
မငုိရဲေတာ့ပါဘူး အေမ
ငုိဖုိ႔ရာ ရွက္လွပါတယ္ အေမ
အေမနဲ႔ အတူ
အေမကုိ ေၿခဆုပ္လက္နယ္ၿပဳခဲ့တဲ့
ေဟာသည္ ကေလးေလးေတြ
သူတုိ႔ ငုိပါေစ
ေၾကးစည္ကုိ သူတုိ႔ ရုိက္ႏွက္ၾကေပါ့
လွည္းဘီးကုိ သူတုိ႔ တြန္းၾကေပါ့ ။

ေဟာ …….
နီညဳိညဳိေက်ာက္တုန္းေတြၾကားက
ရထားတစ္စင္းဟာ
အေဝးကုိ ထြက္သြားၿပီ ။

ဟုိး …. လြန္ခဲ့တဲ့အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္
သည္ရြာက လူငယ္
ေက်းေတာသားတစ္ေယာက္
သည္ရြာကုိၿပန္ေရာက္မလာ
ရထားဟာ သူ႕ကုိ
အေဝးသုိ႔ ေခၚေဆာင္သြားခဲ့ ။
သူနဲ႔ သူစီးသြားတဲ့ ရထားအေၾကာင္း
လူေတြ ေမ့ၾကေပါ့ ။
ေၿပာဆုိအမွတ္ရသူ
တစုံတစ္ေယာက္မွ် မရွိေတာ့ ။

အဲသည္လူငယ္ဟာ
အခု
အေမ့အေလာင္း အေမ့ေခါင္းကုိ
ဖက္ဖက္ၿပီး ငုိေနတဲ့
ကြၽန္ေတာ္ပဲေပါ့ အေမ ….. ။

ေဟာသည္ယာခင္းေတြၾကား
အေမ ေန႔တုိင္းလႈပ္ရွားခဲ့တာ
ကြၽန္ေတာ္ မၿမင္နုိင္ခဲ့ဘူး ။

အေမ႕သမီး
ကြၽန္ေတာ့္အစ္မရဲ႕ ေယာက်္ားက
ထန္းရည္သမား ၊ ထန္းရည္ခ်ဳိး ။

အေမ့သား
ကြၽန္ေတာ့္ အကုိၾကီးရဲ႕ မိန္းမက
မီးယပ္က်ဳိး၊ မ်က္စိတစ္ဘက္ကြယ္ ။

သူတုိ႔ တစ္ေတြနဲ႔ က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့
အေမ့ေၿမး ကေလးေတြနဲ႔ အတူ
ထန္းလ်က္က်ဳိ ၊ ထင္းေခြေရခပ္
ငတ္မေသဖုိ႔
အေမရုန္းကန္ခဲ့တဲ့ေန႔ေတြမွာ
ကြၽန္ေတာ္သာ
ဟုိအေဝးမွာေပါ့ ။

ဟုိတႏွစ္က
တရြာလုံး မီးေလာင္ၿပာက်
အဲသည္ကတည္းက အေမဟာ
ရြာထဲကုိၿပန္မေရာက္
အိမ္ၿပန္မဆာက္နုိင္
ထန္းပင္ေအာက္က ထန္းတဲမွာ
အေမ အေနၾကာခဲ့ပါတယ္ ။

အေမေရ ……..

အေမေရ ……..

ေၾကးစည္ကုိ ရုိက္ႏွက္ၾကေပါ့
လွည္းဘီးကုိ သူတုိ႕တြန္းၾကေပါ့ ။

ဟုိး အေနာက္ေတာင္ေတာတန္းက
ထန္းပင္ရိပ္ဖ်ားမွာ
ေနလုံးဟာ တၿဖည္းၿဖည္းညဳိခဲ့ေပါ့ ။

ေတာင္သူဓေလ့
ယာမီးေငြ႕ေတြ လြင့္တက္လာေပါ့။

ဟုိေတာင္ကမူကမ္းပါးမွာ
ၿမက္စားေနတဲ့ ႏြားမေတြက
အေမ့ကုိ နႈတ္ဆက္ေနၾကသလား ။

သိန္းစြန္ငွက္အၿပန္လမ္းမွာ
က်ီးကန္းေတြ ကသုတ္ကရက္နဲ႔
ရြာဘက္ဆီ ပ်ံေၿပးၾကေပါ့ ။

ေနညဳိခ်ိန္ အိမ္အၿပန္လမ္းမွာ
ေတာတန္းလွ်ဳိေၿမာင္
ဟုိ အေနာက္ေတာင္ထဲ
ေမွာင္မည္းမည္းက
ကြၽန္ေတာ့္ဘဝကုိ မဝါးမ်ဳိမီ
ကေလးဘဝအရြယ္
ငယ္ငယ္တုန္းကေလ
ေတာင္ရိပ္ေတာင္ၾကား
သစ္ပင္ဖ်ားမွာ
မားမားရပ္ေန တေစၧေတြလား ။

အေမေရ
တေစၧဆုိ ကြၽန္ေတာ္ေၾကာက္လွခ်ည့္ ။

တညသား
ပ်ဴေစာထီးဆုိလား ရဲေဘာ္ၿဖဴဆုိလား
တံခါးကုိ တအားေခါက္
ႏြားေကာက္စမ္း ၿမန္ၿမန္လုပ္
ေသနတ္ေတြ ထုတ္ခ်ိန္ၿပီး
အခုိင္အခံ့ လွည္းတစ္စင္း
ႏြားၿပာညဳိ တစ္ရွဥ္းနဲ႔အတူ
” လွည္းေမာင္း ပုိ႕ ဆုိၿပီး ”
အေဖ႕ကုိ ေခၚသြား
ရြာအေနာက္ဘက္ေတာအုပ္ၾကားက
ေသနတ္သံတစ္ခ်က္ၾကားလုိက္ရ။

အေဖေရ ……

အေဖေရ …….

ကြၽန္ေတာ္တုိ႕ မိသားစု ဘဝ
ရာဇဝင္ကုိ ၿဖတ္သန္းရတဲ့ညေပါ့ ။

လြတ္လပ္ေရးၿပီးခါစ
သူခုိးဓားၿပေတြ
တန္ခုိးၿပလုိ႔ေကာင္းဆဲ
ေခတ္ၾကီးထဲ လူၿဖစ္ခဲ့ရတဲ့
ကြၽန္ေတာ္
အေမ့ရဲ႕ေက်ာေပၚမွာ
ေသနတ္သံေတြၾကား
ေၿပးလႊားပုန္းေအာင္း
ရြာေတာင္ေစာင္း နဘူးခ်ဳံထဲ
ည တုိင္းပဲ အိပ္ခဲ့ရတယ္
ဟုတ္လား အေမ ။

စစ္စနက္မီး အၾကြင္းအက်န္ေတြနဲ႔
ေခတ္အပ်က္ၾကီးကုိ တြန္းလွန္ရင္း
အေမရယ္ တၿခားအေမေတြရယ္
အေမေတြ အားလုံး
ကေလးေတြ ကုိ ပုခုံးေပၚတင္ၿပီး
ေၿပးၾကလႊားၾက ၊ ပုန္းၾကေအာင္းၾကနဲ႔
တခ်ဳိ႕ သားေသ ၊ တခ်ဳိ႕လင္ ဆုံး
စစ္ဆုိတာၾကီးးကုိ
မုန္းခဲ့တယ္ မဟုတ္လား အေမ ။

အေဖမရွိတဲ့ေနာက္
အေမရယ္ အကုိၾကီးရယ္ ၊ အမရယ္
ကြၽန္ေတာ္ရယ္ေလ
ေလာက ကမ္းပါးမွာ
စမ္းတဝါဝါး ေလွ်ာက္ခဲ့ၾကေပါ့ ။

အရြယ္ေရာက္ခါစ အစ္ကုိၾကီး
ထန္းလွီးသင္ရေပါ့ ။

အစ္ကုိၾကီးဟာ
သာသနာ့ေဘာင္မွာ အရုိးထုတ္
ဘုန္းၾကီးလုပ္ဖုိ႔ စိတ္ကူးရွိေပမယ့္
ကြၽန္ေတာ့္တုိ႔ အတြက္
ယုံၾကည္ခ်က္ေတြ စြန္႔ခဲ့ရၿပီေပါ့ ။

ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့
ေသွ်ာင္တစ္ေစာင္းနဲ႔ ဘုန္းၾကိးေက်ာင္သား
ၿပီးေတာ့ ၿပည္ေတာ္သာေက်ာင္းေရာက္
ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွာ
သုိး ဆိတ္ ႏြားေက်ာင္း ။

ကြၽန္ေတာ္ တုိ႔ တစ္ေတြ
ဟုိသေၿပပင္ေတာင္ ေစာင္းဆီက
လက္ၿပဟစ္ေအာ္
သီခ်င္းတေၾကာ္ေၾကာ္နဲ႔
ေခြးေခၚ ပတတ္တူး
ဟင္းရြက္ခူး ယုန္ရွာ
ေတာင္ယာလုပ္သူ ထင္းခုတ္သူေတြ
ထန္းလ်က္က်ဳိသူ ထန္းတက္သူေတြ
ေနကပူေလာင္
ကုန္းေခါင္ေခါင္မွာ
ဟုိးအေနာက္ေတာင္မွာ
မႈိင္းၿပာၿပာ ၿမဴခုိးေတြနဲ႔
ပုပၸါးဆုိတဲ့ေတာင္ေတာ္ၿမတ္းႀကီးဆီ
ေမွ်ာ္ၾကည့္ေငးေမာ
စိမ္းလန္းတဲ့ယာေတာေတြၾကား ။

အစ္ကုိယ္ၾကီးက ထန္းလွီး
ကြၽန္ေတာ္က ထန္းရည္အုိးသယ္
အေမရယ္ အစ္မရယ္က
ထန္းလ်က္က်ဳိ ရက္ကန္းခတ္ ထင္းေခြ
တစ္ခါတေလ ေၿမပဲေကာက္
တစ္ခါတစ္ေလ ဝါစုိက္
ေတာအလုိက္လုပ္ငန္းစုံေပါ့ ။

” ၿမဳိ႕ရြာနိဂုံး ၊ ပ်က္ၿပဳန္းေစေအာင္
ဓားၿပၾကီးၾကီး မုိက္သီးအေခါင္
မီးႏွင့္ ၿမဳိက္လုိ႕ ၊ တုိက္ခုိက္ ပူေလာင္
ဝ သ လ ၊ မွတ္ၾက သူယုတ္ေကာင္ ”
“ခေလာက္ေလးရယ္တဲ႕ ဒုိးဒုိးေဒါင္
ပ်ဳိတုိ႕ ေမာင္ယာ မလုပ္တယ္
ဝါးခုတ္တဲ႕ေတာင္”
အဲသည္လုိ အကုိၾကီး တတ္တဲ့
ကဗ်ာေတြ ၊ သံေပါက္ေတြ
ကြၽန္ေတာ့္ မွာ အေမြရခဲ့ေပါ့ ။

“ေနညိဳခ်ိန္တိမ္ေတာက္ ပ်ဳိေၾကာက္တဲ႕သည္အခ်ိန္
ဆီးမီးကြယ္မွန္အိမ္နဲ႕ …….. “
အဲသည္လုိ
ေက်းလက္ဘဝ သီခ်င္းကဗ်ာေတြ
ရင္ထဲ မွာ အျမစ္တြယ္ခဲ့ရေပါ့ ။

အေမေရ …….
ေၾကးစည္ကုိရုိက္ႏွက္ေနၾကေပါ့
လွည္းဘီးကုိ သူတုိ႔ တြန္းၾကေပါ့ ။

အေမေခါင္းခ်ခဲ့တဲ့
တဲကေလးဟာ
အေမ့ ရြာနဲ႕ အလွမ္းေဝးေပမယ့္
သည္ေတာသည္ေတာင္ၾကား
အေမကုိ
တစ္ေယာက္တည္း မထားရက္ပါဘူး အေမ ။

အေမ့အေမ ကြၽန္ေတာ္ အဘြား
ကြၽန္ေတာ္အဘြားရဲ႕ အေမ့အေမ စတဲ့
ေဆြမ်ဳိးေတာ္စပ္သူေရာ မေတာ္သူပါ
တစ္ရြာလုံးေနာက္ဆုံး စုေဝးရာ
ေဟာဟုိ ဇရပ္အုိအုိရဲ႕
သုႆာန္ဆုိတဲ့ ေနရာေရာက္ေအာင္
အေမ့ကုိ
ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ပုိ႔ မွာေပါ့ ။

လမ္းက ၾကမ္းလုိက္တာအေမ
ေတာင္ကမူက်တ္တီးၾကား
ႏွစ္ေတြမ်ားစြာေရတိုက္စားမႈနဲ႔
ပ်က္လုလု လွည္းလမ္းေပၚမွာ
အေမ့ေခါင္းဟာ ၊ လႈပ္ယမ္းလွခ်ည့္

ၿဖည္းၿဖည္း … ၿဖည္းၿဖည္း ……..
ဆူးကုိင္းေတြေဘးဖယ္
မ်က္ႏွာကုိ ၿခစ္မိၾကဦးမယ္။

ဟုိသုႆာန္ကုိေရာက္တဲ့ခါ
ဘုန္းၾကီးေတြက
သရဏဂုံကုိ ရြတ္ဖတ္
ကြၽန္ေတာ့္ လက္နဲ႕ ေရစက္သြန္းခ် အမွ်ေဝ
အေမ ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစလုိ႔
ကြၽန္ေတာ္ အမွ်ေဝမယ္
ကြၽန္ေတာ့္ ကုိယ္ေပၚမွာ
ဖုန္ေတြေပကပ္
ညစ္ပတ္ေနမလားဘဲ။

မႏၱေလးက မိတၳီလာ
မလႈိင္ ပန္းအုိင္တစ္လမ္းလုံး
ဖုန္လုံးၾကီးထဲ ၿဖတ္ခဲ့ရ
အခုလည္းပဲ ဖုန္လုံးၾကီးထဲမွာ ။

ဖုန္ေတြ ေပကပ္ ညစ္ပတ္ေနမလားဘဲ။
ဟုိသုႆာန္ကုိေရာက္လုိ႔
ေရစက္သြန္းခ် အမွ်ေဝတဲ့ အခါ
ငယ္ဆရာ ဘုန္းေတာ္ၾကီး
ကြၽန္ေတာ့္ ကုိၾကည့္ၿပီး
အံ့ၾသေနလိမ့္မယ္ ။

ညေရာက္တဲ့ အခါ
ဦးေလးဘယ္ေန႔ ၿပန္မွာလဲ
တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ၿပန္လာပါေနာ္
ကြၽန္ေတာ္ ေက်ာင္းဆက္ေနခ်င္တယ္
ညီမေလးမွာ ဝတ္စရာအကၤ်ီ မရွိေတာ့ဘူး ။

ေဟာဒီအငယ္မ
မႏွစ္က ႏွစ္တန္းက်တယ္
ငါ့ေမာင္ရယ္
ေဟာဒီက်န္ေနတဲ့
မ်က္စိတစ္ဘက္ကလည္း
ဆရာဝန္က ခြဲရမယ္တဲ့
အစ္မလည္း ေၾကာက္တတ္လုိ႔
ေဆးရုံကုိ
ေနာက္ထပ္ မေရာက္ေတာ့ပါဘူး
စတဲ့ … စတဲ့ စကားလုံးေတြၾကား
ကြၽန္ေတာ္ ဘာမ်ား
တာဝန္ယူနုိင္မလဲ
မင္းတုိ႔ အတြက္ ၊ ငါ့အတြက္
အႏွစ္သုံးဆယ္လုံးလုံး
ဦးေလးစဥ္းစားေနတုန္းပဲ
ဦးေလးဟာ
စဥ္းစားေနတုန္းပါပဲကြယ္ ။

တစ္စုံတစ္ရာ
ကတိေတြေပးထားပစ္ခဲ့ၿပီး
နံနက္ခင္းတစ္ခုမွာ
ငွက္တစ္ေကာင္လုိ ပ်ံေၿပးသြားမယ္။

ဟုိတစ္ခါက
အေမ့ကုိ ထားပစ္ခဲ့သလုိမ်ဳိး
“ေဟာသည္ကမၻာေၿမၾကီးရဲ႕
နာမက်န္းမႈေတြကုိ ေဆးဝါးကုသဖုိ႔
ကြၽန္ေတာ္ကဗ်ာဆရာ လုပ္ရမယ္
ကဗ်ာ ဆရာလုပ္မွ ၿဖစ္မယ္ အေမ”
အဲသလုိ ဆုိၿပီး
အေမ့ကုိ ထားပစ္ခဲ့တုန္းက
ယာခင္းနံေဘး
ေတာလမ္းေလးေပၚမွာ
ၿမက္ရုိင္းပင္ေတြ ကုိတုိးၿဖတ္
တရွပ္ရွပ္နဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္ ဖိနပ္သံေတြ
က်န္ရစ္ခဲ့တယ္ ။

ယာခင္းေတြ ေနာက္မွာခ်န္
ေတာတန္းေတြ က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။

ေက်ာက္စရစ္ကုန္းေခါင္
တလင္းေၿပာင္မွာ
ယုန္ေထာင္ ပတတ္တူး ခ်ဳိးတည္
ငယ္ဘဝေတြ က်န္ရစ္ခဲ့တယ္ ။

လိမ္လိမ္မာမာေနဖုိ႔
စကားလုံးတုိ႔ တုန္ခါ
အေမ့ မ်က္ႏွာေပၚက
မ်က္ရည္စေတြ က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။

သူငယ္ခ်င္းေတြ
လက္ၿပေနဆဲ ၊ ဥၾသဆြဲေပါ့ ။

တရွဲရွဲၿမည္လ်က္ ရထားထြက္ ခြာ
တုန္ခါေနတဲ့ ဓာတ္ၾကိဳးေပၚမွာ
ေတာက်ီးကန္းတစ္ေကာင္
ေအာ္ၿမည္ရင္း က်န္ရစ္ခဲ့ တယ္။

ၿမဳိ႕ၿပဘဝရဲ႕
ခံစားမႈၿမစ္ ၊ ရသသစ္ထဲမွာ
ပလက္ေဖာင္းတစ္ေလွ်ာက္
ဓာတ္တုိင္မီးတုိင္ေတြ ေအာက္
တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္
ၿဖတ္ေလွ်ာက္ေက်ာ္သြားရင္း
သူစိမ္းဆန္တဲ႕ လူေတြၾကားမွာ
ဟုိ … အေနာက္ေတာင္ဆီကုိ ေရာ္ရမ္း
ေတာလမ္းကေလးကုိ
လြမ္းခဲ့ရေပါ့ အေမ။

ေနညဳိခ်ိန္အိမ္ အၿပန္
လမ္းေဘးတုိက္ၾကား ဓာတ္တုိင္နားမွာ
မားမားရပ္ေန တေစၧေတြလား
“အေမေရ”
တေစၧကုိ ကြၽန္ေတာ္ေၾကာက္လွခ်ည့္
ေယာင္ရမ္း ရြတ္ဆုိ မိေသာ္လည္း
ရဲရဲတင္းတင္း
ၿဖတ္သန္းရၿပီ အေမ ။

လူမႈေဗဒ ေဝါဟာရနဲ႔
ရသသစ္ေတြက
ႏွလုံးသားကုိ တအား ကုတ္ၿခစ္
ပြတ္သပ္ၿပီး ေၿဖေသာ္လည္း
ယားယံၿမဲပါ အေမ ။

ဆည္းဆာရီထဲ
တုိးရွဲၿဖတ္သန္း
ကုိယ္လမ္းကုိ သြားခဲ့ရ
စကားၿငင္းဆန္
ကားဟြန္းသံေတြၾကား
ႏွလုံးသားတိတ္ဆိတ္ မသိစိတ္မွာ
ေရာဂါထူေၿပာခဲ့ေပါ့ အေမ ။

အေမ့ထံ ကြၽန္ေတာ္ ၿပန္မလာနုိင္ေတာ့ဘူး ။
ငါ့ေၿမးေလးေတြ
အေမ ၿမင္ခ်င္လွၿပီဆုိ ။

ေဟာ …
အၾကီးေလးက မသုမာတဲ့
ပိန္ပိန္သြယ္သြယ္ နဖူးက်ယ္က်ယ္နဲ႔
သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္ အေမ
အငယ္ေလးက မငုဝါတဲ႕
အစားပုတ္ပုတ္ ၊ ဝတုတ္တုတ္ကေလး
ေနာက္တစ္ေယာက္က
သားၾကိးေမာင္ဖုိးကာ
ေဆာ့တဲ့ေနရာမွာ ေမ်ာက္ရႈံးပါပဲ ။

ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက
ေမ်ာက္ကေလးလုိပဲ
ၾကီးလာရင္ေမ်ာက္နဲ႔တူမလားပဲ ။

သူတုိ႔ေမာင္ႏွမတစ္ေတြ
ဦးေလးေတြ အေဒၚေတြနဲ႔ ေတြ႕ဖုိ႔
ကြၽန္ေတာ္လာခ်င္ပါရဲ႕
ဒါေပမယ့္ … အေမ ။

ေဟာ ……
ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ အားလုံးအတြက္
အရြယ္မေရာက္ခင္
ထန္းလွီးသင္ခဲ့ရတဲ့ အကုိၾကီး
ထန္းပင္ေပၚက ေဇာက္ထုိးက်
အနိစၥေရာက္ခဲ့ရၿပီ မဟုတ္လား
ကြၽန္ေတာ့္ အမ
အေမ့ သမီး ပိန္တာရုိးေလး
သားသမီးခုႏွစ္ေယာက္ေမြးေတာ့
ဆင္းရဲမႈဒဏ္ မခံနုိင္လုိ႔ထင္ရဲ႕
အနိစၥေရာက္ခဲ့ရၿပီ မဟုတ္လား အေမ ။

အေမသည္ေတာသည္ေတာင္ထဲ မွာ
အေမသားသမီးေတြနဲ႔
အေနေဝး ၊ အေသေဝးခဲ့ၾကရေသာ္လည္း
အေမ တစ္ေယာက္တည္းမဟုတ္လား
အေမ့ေၿမးတစ္အုပ္နဲ႔
ထန္းလ်က္က်ဳိ ထင္းေခြ ၊ ေရခပ္
ကြၽန္ေတာ္ တစ္ၿပားတစ္ခ်ပ္မွ
မေထာက္ပံ့နုိင္ေပမယ့္ ၊ ငတ္မေသခဲ့ဘူး

အေမေသရတာ
ငတ္လုိ႕ မဟုတ္ဖူး အေမ ။

မေန႕က
အေမဆုံးေၾကာင္း ၊ ေၾကးနန္းရေတာ့
ခရီးသြားဖုိ႔ ဇနီးမယားနဲ႔ တုိင္ပင္
ၿပင္ရဆင္ရ ေငြရွာရနဲ႔ေပါ့ ။
ညေရာက္ေတာ့လည္း ရင္ထဲမေအး
ပူေဆြးေနဆဲမွာ
ကေလးေတြက တီဗီသြားၾကည့္ၾကသတဲ့
ေၾသာ္ .. မင္းတုိ႔ အဖြားေသတဲ့ရက္
မင္းတုိ႔အတြက္
ဘာမွ မခံစားရပါလားေနာ္ ။

ငယ္ေသးတဲ့ ကေလးေေလးေတြပဲ
ဆုိတာက တစ္က႑ေပါ့
ၿမဳိ႕ၿပမွာေနတဲ့ ၊ အေမ့ေၿမးကေလးေတြ
အေမနဲ႔ တအားေဝးခဲ့ပါလားဆုိတဲ့
အေတြးေတြက
တကယ့္ကုိပါပဲ
ဘဝ ဆုိတာကုိလည္း
မေက်မနပ္ၿဖစ္ရၿပန္ေပါ့ အေမ ။

ခံစားရၿပီေပါ့
ကြၽန္ေတာ္ခံစားရၿပီေပါ့ အေမ ။

ကြၽန္ေတာ္ဟာ
အဲဘတ္ကမူးမွ မဟုတ္ဘဲ ။

ကြၽန္ေတာ္ဟာ
မာဆိုးမွ မဟုတ္ဘဲ ။

အခက္အခဲေတြ ရွိေပမယ့္
ကြၽန္ေတာ္ဟာ
ဗုဒၶဘာသာ ၿမန္မာယဥ္ေက်းမႈထဲက
လူတစ္ေယာက္ အၿဖစ္နဲ႔ပဲ
အသက္ရွင္ေနဆဲပါ အေမ ။

အေမေရ …..
အေမေရ …… အေမေရ ……

ေၾကးစည္ကုိ ရုိက္ႏွက္ၾကေပါ့
လွည္းဘီးကုိ သူတုိ႔ တြန္းၾကေပါ့

အေမ့ေခါင္းဟာ
လွည္းေပၚမွာ ယိမ္းထုိးလုိ႔
ရွားေစာင္းၿပႆာဒ္ပင္ေပၚက
ေဒါ့ရင္းဆုိတဲ႕ အေကာင္ေတြ
တက်ည္က်ည္ၿမည္လုိ႔
အေမ့ေၿမးကေလးေလးေတြ
အေမ့ ရဲ႕ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းကေလးေတြ
အေမကကုိ ခင္မင္တဲ့ သူေတြ
မရဏေတးကုိ ရြတ္ဆုိငုိေၾကြးလုိ႕ ။

အေမ့ေခါင္းေပၚ
ေညာင္ရြက္ေတြေၾကြက်
ဒါဟာ သခၤါရတရားေပပဲလုိ႔
ဆုိခ်င္သလား မသိေပဘူး အေမ ။

ကုန္တန္ခ်ိန္အၿပည့္နဲ႔ ကားတစ္စီး
အေဝးေၿပးလမ္းမၾကိးေပၚ
ၿဖတ္ေမာင္းသြားေနရဲ႕
ထန္းပင္ၿမင့္ၿမင့္ၾကီးေတြေပၚက
ရြက္ေယာင္းေၿခာက္ေတြ
တရွဲရွဲၿမည္လုိ႕ …………… ။

 

ပုိင္စုိးေဝ ( အစိမ္းေရာင္ၿမစ္သုိ႕ တမ္းခ်င္း ကဗ်ာစာအုပ္မွ )

Comment #1

ဒီကဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ကုိ အရမ္းထိရွေစခဲ႔တယ္..
ရင္နဲ႔ေရးတဲ႔ ကဗ်ာမွန္း ဖတ္လိုက္တာနဲ႔ သိတယ္.

ေၾကးစည္ကုိ ရုိက္ႏွက္ၾကေပါ့
လွည္းဘီးကုိ သူတုိ႔ တြန္းၾကေပါ့

အဲဒီ႔အပုိဒ္ေလးကုိ အၾကိမ္ၾကိမ္ ျပန္ေဖာ္ျပၿပီး ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ စိတ္ေတြ လြင္႔ေမ်ာေနတယ္ဆုိတာေလးကုိ ျပသြားတာ သိပ္လွတယ္. ဒါေပမယ္႔ လွတယ္လုိ႔ မေျပာရက္ေအာင္ဘဲ ေၾကကဲြဆုိ႔နစ္ဖြယ္ ေကာင္းလြန္းေနတယ္.

ဒီကဗ်ာေလး တင္ေပးတဲ႔အတြက္ ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ.

Y.

commentinfo By: Yan at Oct 10, 2012

Leave Comments

Name*

Email*
Website
Email me whenever there is new comment