Professional Authors

PoemsCorner Authors

ပန္းပြင့္ မယ္လိုဒီ


                             ပန္းပြင့္ မယ္လိုဒီ

 

                                    


( ၁ )

 

ေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္းသံကို

အထိတ္တလန္ ့ျဖစ္ေနတဲ့

ေက်ာင္းပ်င္းေလးပါ

 

ေရာင္ျခည္ေတြ ျဖာထြက္ေနသလို

ပန္းေပါင္းစံု လမ္းခင္း

မဂၤလာတရားကို ဦးခိုက္လို ့

ငါ ့ ရဲ့ ေန့ရက္ေတြဟာ

ပ်ားရည္ခြက္ထဲ က်သြားခဲ့ တယ္

 

အာရံုငါးပါးနဲ ့ မထိေတြ ့ခဲ့ေပမယ့္

ငါ့ ရဲ့ အာရံု ခႏၵာၾကီး တစ္ခုလံုး

စြဲလမ္းခဲ့ရတာ

မီးေတာက္လူသား တစ္ေယာက္လို ေပါ့

 

ပန္း ေရ ……….

ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး ရဲ့ စိန္ပန္းနီေတြဟာ

ငါ့ႏွလံုးသား ဖတ္စာအုပ္ရဲ ့

နိမိတ္ ၊ သေကၤတ ၊ ေခါင္းစဥ္ပဲ ဆိုတာ..

… … …. … …. …. …

… … … … … … … …

( ၂ )

 

ေကာင္းကင္က နတ္စစ္သည္ေတြကို

ပုေလြတစ္ေခ်ာင္းနဲ ့ ရင္ဆုိင္ေနရတဲ့

သိုးေက်ာင္းသားေလးပါ

 

ကမ္းေျခကို နမ္းရိွုက္ခ်င္စိတ္တစ္ခုနဲ ့

က်ယ္ေျပာတဲ့ ပင္လယ္ျပင္ကို ျဖတ္သန္းလာတဲ့

လွုိင္းတစ္ခုကို

ေက်ာက္ေဆာင္ေတြနဲ ့ ကာဆီးရက္ခဲ့ျပီေပါ့

 

ငါ့ ႏွလံုးသားက

ရိုက္ႏွိပ္လိုက္တဲ့

အခ်စ္ျပကၡဒိန္မွာ

အနီေရာင္ ရက္စြဲေတြ မ်ားလာတယ္

 

ကႏၱရ အလယ္မွာ

လမ္းေပ်ာက္ေနတဲ ့ လူသားတစ္ေယာက္ရဲ ့

ေရကို ေတာင့္တမွုမ်ိဳး

ငါ့ ရဲ့ သတိရစိတ္ေတြကို မထိန္းခ်ဳပ္နုိင္ခဲ့ဘူး

 

( ၃ )

 

ငါ ဟာ ေလာကၾကီးရဲ့

ဒုကၡအမွ်ေပးေ၀သံကို

သာဓုေခၚခဲ့တဲ့ ေကာင္ပါ

 

လွပ္ခတ္သြားတဲ့ ႏွုတ္ခမ္းပါးေလးကို

ပုံျပင္ထဲမွာ ေသာ့ခတ္သိမ္းထားဖို ့ၾကိဳးစားခဲ့တာ

သူရူးတစ္ေယာက္လိုပဲ

 

ပန္း ေရ

လူညံ့ တစ္ေယာက္ရဲ့ အခ်စ္ကို

သူတို ့ ျပက္ရယ္ျပဳေနၾကျပီ

မင္း …. သက္ေသလုပ္ေပးပါဦး

 

ဖြာခနဲ လြင့္စင္လာတဲ့

မိုးဖြဲေတြရဲ့ ဗရုတ္က်မွုမ်ိဳး နဲ ့

ေလာကၾကီးကို

ငါ ကလိထိုးဖူးတယ္

( ငါ ေပ်ာ္ဖူးခ်င္လို ့ပါ )

 

( ၄ )

 

ေလေျပကို ေမွ်ာ္လင့္ရင္း

မုန္တုိင္းထဲမွာ

ငါ

အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ဖူးတယ္

 

သူေတာင္းစားတစ္ေယာက္ဟာ

ခုႏွစ္ျပည္ေထာင္ မင္းေတြနဲ့ အျပိဳင္

မင္းသမီးေလးကိုပုိင္ဆုိင္ဖို ့

ၾကိဳးစားခြင့္ေတာ့ရွိသင့္ပါတယ္

 

အိပ္မက္ေတြနဲ ့

စကားေျပာရင္း

ေမွာင္ရိပ္က်ေနတဲ့

ငါ ့ ရဲ့ ရာဇ၀င္ကို

ဆက္လက္ ခရီးႏွင္ခဲ့တယ္

 

မိုးတိမ္ကို ခိုစီးရင္း

ငါ ႏွင္ခဲ့တဲ့ ခရီးရွည္ဟာ

ေလထဲမွာပဲ ျပီးသြားခဲ့တယ္

 

မဟာတံတိုင္းလို

ခိုင္မာတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ိဳးနဲ ့

ငါ့ ႏွလံုးသားဟာ နုပ်ိဳတုန္း

 

( ၅ )

 

ဖတ္စာထဲက

ခရုငယ္ရဲ့ ဇြဲမ်ိဳး….

ပံုျပင္ထဲက

လိပ္ရဲ့ လံု ့လမ်ိဳး…

ငါ ၾကိဳးစားခဲ့သမွ်ဟာ

ေဆာင္းဦး ရဲ့ ရြက္ေၾကြေတာထဲမွာ

မင္း နင္းေလွ်ာက္ဖို ့ ျဖစ္ခဲ့ျပီေပါ့..။

 

( ၆ )

 

ကိုယ္လႊတ္လိုက္တဲ့ က်ိန္စာ

ကိုယ့္ကို ျပန္ထိတဲ့

ေမွာ္ဆရာတစ္ေယာက္ရဲ့

မွားယြင္းမွုအတြက္ ရလဒ္

ေသဆံုးျခင္း တဲ့

 

က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ အခန္းအိုေလးထဲမွာ

ေနေရာင္ျခည္ကို ေတာင့္တရင္း

ငါ ဟာ အေမွာင္နဲ ့တသားတည္း ျဖစ္ခဲ့ျပီ

 

နာရီေဟာင္းေတြရဲ့ ၾကက္ေျခခတ္ တို့ ေၾကာင့္

ရာသီမေရြး ရြာသြန္းခ်င္ေနတဲ့

ငါ့ရဲ့ မိုးရာသီကို

အံၾကိတ္ရင္း တားဆီးမယ္

… … … … … …

… .. … …. … …

… … … … … … .

…. …. …. …. ….

ပန္း ေရ..

မင္းေမ့ေလ်ာ့သြားမယ့္

အရာထဲမွာေတာင္ မပါ၀င္တဲ့

ငါ့ကို ေမ့ဖို ့သတိရေသးရဲ့လား..။

 

မိုးအိမ္လူ

 

In: ကဗ်ာ Posted By: Date: Jul 19, 2011
Comment #1

အားေပးသြားပါတယ္ဗ်ာ….

commentinfo By: ခ်မ္ျငိမ္းေအာင္ at Jul 19, 2011
Comment #2

မိုးအိမ္ လူ ကဗ်ာေတြ ေကာင္းတယ္ဗ်
အားေပးသြားပါတရ္

Leave Comments

Name*

Email*
Website
Email me whenever there is new comment