ကၽြန္ေတာ္ ေရလိုစီးခဲ့ပါသည္။ အေကြ႔အေကာက္မ်ားစြာကုိ ျဖတ္သန္းခဲ့ပါသည္။ ၾကည္လင္စြာစီးခဲ့ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္… ကၽြန္ေတာ့္ေက်ာေပၚတြင္ အမႈိက္သရုိက္ တခ်ိဳ႕လည္း ပါလာႏူိင္ပါသည္။

ခြက္လြတ္တစ္လုံးကုိ ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္သည္။ အထဲမွာ ဘာမွမရွိေသာေၾကာင့္ သူ ခြက္လြတ္ျဖစ္ေနသည္။ ထုိဘာမွမရွိေသာ ေနရာကပင္ အသုံၚ၀င္လွသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း “ဘာမွမရွိေသာ ေနရာ” ျဖစ္ခ်င္သည္။ ဘယ္ခြက္ထဲသုိ႔ ၀င္ရမည္နည္း။

“ေလာကသစၥာ” ကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔ခ်င္ပါသည္။ သူ႔ေနာက္ကုိ ကၽြန္ေတာ္လုိက္၏။ သုိ႔ေသာ္ သူ႔မွာ “ေက်ာ” မရွိေခ်။ သူ႔ကုိ ကၽြန္ေတာ္ရင္ဆုိင္၏။ သုိ႔ေသာ္ သူ႔မွာ “ရင္ဘတ္” မရွိေခ်။ “ေလာကသစၥာ” ကုိ ကၽြန္ေတာ္ လုိက္မရွာေတာ့ပါ။ ေနရာမွာ ပဲရပ္ေနလုိက္ပါသည္။ အကယ္၍ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ လာရွာလွ်င္ လြယ္ကူရန္ျဖစ္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္သည္ ပညာရွင္ႀကီး မျဖစ္ခ်င္ပါ။ အလြမ္းေတြထဲမွာ ပညာႏွင့္ယွဥ္၍ ျဖစ္ေပၚေသာ အလြမ္းသည္ အဆုိး၀ါးဆုံး ျဖစ္ပါသည္။

အိပ္မက္မ်ားစြာကုိ ကၽြန္ေတာ္ မက္ဖူးပါသည္။ ထုိအိပ္မက္မ်ားကုိ ဖမ္းဆုပ္ကုိင္တြယ္၍ မရပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ႀကိဳးစားဖူးပါသည္။ ဖမ္းဆုပ္ကုိင္တြယ္၍ ရဖူးပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ … ထုိျဖစ္ရပ္ကပင္လွ်ႈင္ ေနာက္ဆုံးမွာ အိပ္မက္ျဖစ္ေနပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္ ထြက္သြားဖူးပါသည္။ ေ၀းရာကုိ ထြက္သြားဖူးပါသည္။ ပုိ၍ေ၀းရာကုိ ထြက္သြားဖူးပါသည္။ မူလေနရာသုိ႔ပင္ ျပန္ေရာက္လာပါသည္။ “ေမေမ” ဟု ကၽြန္ေတာ္ ေအာ္ေခၚလုိက္ပါသည္။

အခ်ိဳ႕သူမ်ားသည္ ႀကိဳးႏွင့္ခ်ည္ေႏွာင္တတ္၏။ အခ်ိဳ႕သူမ်ားက ႀကိဳးမပါဘဲ ခ်ည္ေႏွာင္တတ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ခံခဲ့ရဖူးသည္။

အျခားသူမ်ားကုိ နားလည္တတ္ရန္ထက္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္နားလည္ရန္ ခက္၏။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိယ္ ကၽြန္ေတာ္ မၾကာခဏ ေျပာဖူးပါသည္။ “မင္းက.. ဘာေကာင္လဲ ?…”

အသီးအတြက္ ေနထုိင္သူသည္ အပြင့္အတြက္ မဟုတ္ေခ်။ ပန္းသီးပင္ေရွ႕မွာ ကၽြန္ေတာ္ ေတြေ၀စဥ္းစားေနပါသည္။

အက်ယ္ျပန္ဆုံးေသာ ေနရာသည္ ေထာင့္ခ်ိဳးမ်ား မရွိ…။ ကၽြန္ေတာ္၏ ကုိယ္ေရးကုိယ္တာ ေထာင့္ခ်ိဳးမ်ားသည္… ကၽြန္ေတာ့္ မက်ယ္ျပန္႔မႈေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

ကၽြန္ေတာ္ မက္ခဲ့ဖူးေသာ အိပ္မက္တုိ႔ မ်ားလွပါၿပီ။ လူငယ္တစ္ေယာက္အတြက္ လုံေလာက္ပါၿပီ။ ေတာ္ပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ေျပာေသာ္လည္း သူတုိ႔မၾကားၾက။ အိပ္မက္မ်ားစြာ လာၿမဲလာ သည္။

ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရွိသမွ်အကုန္လုံး ေပ်ာက္ဆုံးသြားဖူး၏။ သတင္းစာထဲမွာ ေၾကာ္ျငာမထည့္ျဖစ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ၿငိမ္းခ်မ္းသြားပါသည္။ ဘာမွမရွိသျဖင့္ ဘာမွလုပ္စရာမလုိေတာ့။

ကၽြန္ေတာ္ မုဆုိးမဟုတ္ပါ။ ေလးႏွင့္ျမွားကုိ မထုတ္လုပ္ပါ။ အခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားတြင္ ရွိၾကေသာ “ပစ္မွတ္” မ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္မဟုတ္ၾကပါ။

လုိခ်င္ေသာအခါ ေကာက္ယူရ၏။ မလုိခ်င္ေတာ့ေသာအခါ ျပန္လႊင့္ပစ္ရ၏။ အစကတည္းက မယူခဲ့လွ်င္ အေကာင္းသား။ အခုေတာ့ “အား” ႏွစ္ခါ ကုန္ရသည္။

ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ဘယ္သူခ်ည္ေႏွာင္ခဲ့သည္ မသိ။ ဘယ္တုန္းက ခ်ည္ေႏွာင္ခဲ့သည္ မသိ…။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ျဖည္လုိက္ရတာ။ ( ခုတုိင္… မလြတ္ေျမာက္ေသး )

အစြန္းမေရာက္ေအာင္ေတာ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ထိန္းႏူိင္ပါၿပီ။ သူမ်ားအစြန္းႏွင့္ လြတ္ေအာင္ေတာ့ ကုိယ္မေနတတ္ေသး။ ေကာင္းကင္ႏွင့္ ေျမႀကီး ၾကားညပ္ေနေသာ ေကာင္ေလးကုိ ဆြဲထုတ္ေပးၾကပါ။

ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ဒုိင္းႏွင့္ကာထားၿပီးမွ သူတစ္ပါးကုိ ဓါးႏွင့္ ရြယ္ရဲသူ၊ ထုိလူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ လမ္းမတူ။

ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ရုိကမ်ိဳးႏွိမ့္ခ်စြာ ဆက္ဆံလာသူမ်ား ရွိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ဘာေကာင္မွ မဟုတ္၍ သူတုိ႔ အရႈံးထြက္ၾကလိမ့္မည္ ထင္သည္။ တစ္ခုေတာ့ရွိသည္။ အခ်ိဳ႕လူမ်ားသည္.. “လိုအင္” တစ္ခုအတြက္ ႏွိမ့္ခ်ျခင္းမဟုတ္။ သဘာ၀အတုိင္း ႏွိမ့္ခ်ျခင္းသာ ျဖစ္သည္ ။ သူတုိ႔ကေတာ့ ျမတ္လိမ့္မည္။

“ၿပီးတာေတြ ၿပီးပါေစ” ဟု သမားေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကုိ ကု၏။ ေ၀ဒနာေပ်ာက္ေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကုိ ေဆးဖုိး၀ါးခမေပး။ သူ ေဒါသထြက္ေသာအခါ “ၿပီးတာေတြ ၿပီးပါေစ” ဟု ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေဖ်ာင္းဖ်လုိက္၏။ ေၾကၿပီ။

အခ်ိဳ႕လူမ်ား ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေရွ႕မွာကာထား၏။ အခ်ိဳ႕လူမ်ား ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေက်ာ္တက္သြား၏။ ေခ်ာက္ကမ္းပါးကုိ ေရာက္မွ ေၾကာက္အားႏွင့္ လွည့္ျပန္၊ ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္တစ္ဖန္ လူခ်င္းလဲ ၾကျပန္။

သူေ႒းႀကီးလက္ထဲမွ ျပားေစ့သည္လည္း သူေတာင္းစား လက္ထဲမွ ျပားေစ့ႏွင့္ တန္ဖုိးညီသည္။

ကၽြန္ေတာ္စုိက္ေသာ ႏွင္းဆီပင္ကေလး ေသသြားၿပီ။ ေျခာက္ေသြ႔သြားၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္က ရွင္သန္ရဦးမည္ ျဖစ္၏။ ေလာကႀကီးမွာ စိမ့္စုိရပ္တည္ရေခ်ဦးမည္။

ဘ၀မွာ ေလျပည္ကုိခ်ည္း ေမွ်ာ္လင့္စရာမလုိပါ။ မုန္တုိင္းမွာ လည္း ေအာက္ဆီဂ်င္ပါေလသည္။