ငါက မာနၾကီးတာလား
အတၱပဲၿပင္းတာလား
မိန္းမပဲဆန္ခဲ႔တာလားေတာ႔မသိဘူး
ေပတံနဲ႔တုိင္းမွေၿဖာင္႔မယ္ဆုိရင္ေတာ႔
အဲဒီ႔ မ်ဥ္းေပၚမွာ ငါမေၿဖာင္႔မတ္ခ်င္ေတာ႔ဘူး
ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္
ငါ႔ကို…ေကာက္ေကြးခြင္႔ေပးပါ။

ဲအဲဒီ႔
အတိတ္ဆုိတာေ၀၀ါးေပမဲ႔
အိမ္မက္လုိေတာ႔လဲမထားရက္နုိင္ဘူး
လူေတြ ဘာအတြက္နဲ႔မ်ား
ေတာင္႔တတတ္ခဲ႔တာလဲ
အဲဒီအေၿဖကိုသာရမယ္ဆုိရင္
ခဏၿဖစ္ၿဖစ္…
ငါရင္ခုန္ၾကည္႔ခ်င္တယ္။

မွန္တာနဲ႔မွားတာ
အဲဒီ႔ စနစ္ေတြက်ြန္ေတာ္ မသိခ်င္ဘူး
ေက်းဇူးၿပဳ၍
ငါ႔ကိုေဘာင္မခတ္ၾကပါနဲ႔
ခင္ဗ်ားတုိ႔အတြက္က်ယ္တဲ႔ အတၱေတြထဲမွာ
က်ြန္ေတာ္ အသက္ရွုရတာမြန္းတယ္…။

ပုခုံနွစ္ဖက္ၾကားေတာ႔
ေခါင္းေပါက္ၿဖစ္ခဲ႔တာပဲ
ဘာေတြလြဲမွားခဲ႔ၾကလဲမသိဘူး
ၿဖစ္သလုိသာေရရြတ္ၾကည္႔ရင္
သူတုိ႔လုိ သီအုိရီေတြလဲနည္းမွာမဟုတ္ဘူး
နင္ေၿပာတဲ႔အမွန္တရားေပၚမွာေပါ႔
ငါလမ္းေလ်ွာက္ၾကည္႔ဖူးတယ္
မၾကာခဏေခ်ာ္လဲၿဖစ္ခဲ႔ေတာ႔လဲ
တစ္ခါတစ္ခါေရာထုိင္မိခဲ႔တယ္….။

ကဲၾကည္႔စမ္း
ကုိယ္႔က်ဆုံးခန္းကိုယ္ၿပန္ၾကည္႔
ငါ…
ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္ေမာမိတယ္
ေနာင္တဆုိတာလာေမးရင္
ေလခ်ြန္ၿပမိမလားပဲ
ငါက သံမဏိေရာင္ခပ္ၿပာၿပာေကာင္မုိ႔
ေနာက္ဆုိ…
အေမွာင္ထဲမွာ ပဲထုိင္ေတာ႔မယ္…။

ၿမင္ခ်င္ေသးတယ္ဆုိရင္ေပါ႔
ရင္ဘတ္တစ္ခုလုံး
အလြမ္းေရာင္သုတ္ဦးမယ္
ကန္႔လန္႔ကာေတာ႔မခ်နဲ႔
ငါကလူတကာလုိက္တုိင္းမိတဲ႔
ေပတံတစ္ေခ်ာင္းလဲမဟုတ္ခဲ႔ဘူး
ငါ႔ေမွ်ာ္လင္႔ၿခင္းတစ္ေပမွာ
ဆယ္႔တစ္လက္မပဲပါမယ္….။        ။
                                   (ေနညိဳ)