Professional Authors

PoemsCorner Authors

လႊဲဖယ္မိတဲ့ အၾကည့္တစ္ခုေၾကာင့္ (၂)

အခန္း (၆)
ညေနအိပ္မက္

ဒီတခါ ႏွလံုးသားက ခႏၶာကို အရံႈးေပးခဲ့ရတယ္။
သူဆူပြက္ေနေပမဲ့ ခႏၶာက အိပ္စက္ခဲ့တယ္ေလ…။ေနမဝင္ေသးပါဘူး
………………………..
မ်က္စိေရွ႕မွာ ခဲေရာင္ထေနတဲ့ ပင္လယ္ျပင္ၿကီး လိႈင္းဂယက္မဲ့ ၿငိမ္သက္လို႕…။
ဘာေၾကာင့္ ဒီေရျပင္ ခဲေရာင္ျဖစ္ေနရလဲ….အေတြးနဲ႕ ေျပးၿပီး ေရျပင္ကို ငံုၾကည့္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္အရိပ္လဲ
မေတြ႕ရဘူး။…အရိပ္မထင္တဲ့ ေရျပင္ပါလား…။
ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္ေတာ့ ေကာင္းကင္က ေရျပင္ရဲ႕ အရိပ္ထင္ ခဲေရာင္ျဖစ္လို႕..။..အဲ…ေကာင္းကင္ရဲ႕
ခဲေရာင္မွာ ဝါညိဳ႕ညိဳ႕ အရိပ္၊ နီေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ အရိပ္ေတြယွက္သန္းလို႕။
ဒါနဲ႕ အေနာက္ကို လွည့္ၾကည့္ေတာ့ ဝါညိဳ႕ညိဳ႕ေတာတန္းနဲ႕ အနီေရာင္ေျမသားကို ေတြ႕တယ္။
အရိပ္ထင္တဲ့ ေကာင္းကင္ပါလား…။
…ရုတ္တရက္ သ႑ာန္တခုကို ေတြ႕တယ္။ အမ်ိဳးသမီးတဦးပဲ…။ အဲ…မဟုတ္ဘူး။ သူ႕မွာ
ျပာစင္ၾကည္လင္ခမ္းနားတဲ့ အေတာင္ပံတစ္စံုနဲ႕….။
သ ႑ ာန္ရွင္ … သ ႑ ာန္ရွင္… ရဲ႕မ်က္ႏွာ….ဟုတ္တယ္…ခ်စ္သူ႕မ်က္ႏွာ…။ ဒါေပမဲ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး…။ ဒီမ်က္ႏွာမွာ
ေလွာင္ရိပ္မပါဘူး။ ပကတိရွင္းသန္႕ ဝင္းလက္ေနတဲ့ အၿပံဳးသက္သက္နဲ႕။ ….သူ..ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ နာမည္ကို
လွမ္းေခၚလိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္သိတဲ့ ကြ်န္ေတာ္ရဲ႕ နာမည္မဟုတ္ဘူး။ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ဒီနာမည္ေလာက္
ကြ်န္ေတာ္နဲ႕ လိုက္ဖက္တဲ့ နာမည္ေနာက္တစ္လံုး မရွိႏိုင္ဘူးလို႕ ခံစားမိတယ္။ (အခုေတာ့
အဲဒီနာမည္ကိုမမွတ္မိေတာ့ဘူး။)
သူ႕အသံက ကြ်န္ေတာ္အာရံုထဲကို ဆည္းဆာအလင္းနဲ႕ ကမ္းေျခေလညွင္းေတြ သယ္ယူလာေပးတယ္။
ဆန္းျပားစြာ သာယာလြန္းတယ္။
ကြ်န္ေတာ္ အသံမထြက္ရဲခဲ့ဘူး။ သာယာမႈအားလံုးရပ္ဆဲသြားမွာ စိုးလို႕..။ ဒီလိုနဲ႕ သူ႕ေရွ႕ေမွာက္
ကြ်န္ေတာ္ေရာက္ခဲ့တယ္။ သူက ေျပာတယ္ (စကားလံုးအတိအက်ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ ဆိုလိုရင္းက..)
သူတို႕အရပ္မွာ အမ်ိဳးသားနဲ႕ အမ်ိဳးသမီး ခ်စ္ခင္စံုမက္မိရင္ တစ္ေယာက္မ်က္ဝန္းထဲကို တစ္ေယာက္က
ခ်စ္ျခင္းအျပည့္နဲ႕ ေငးၾကည့္ၾကသတဲ့။ ၿပီးတာနဲ႕ နီးစပ္ဖို႕ မႀကိဳးစားၾကပဲ တေယာက္တေနရာသြားၿပီး
လူသူကင္းမဲ့တဲ့ တေနရာမွာ ခ်က္ျခင္းေသဆံုးသြားတတ္ၾကသတဲ့…။အဲဒီလို ေသဆံုးၿပီးၿပီးခ်င္း
သူတို႕ႏွစ္ဦးစလံုးကြ်န္ေတာ္တို႕ကမၻာမွာ ေမြးဖြားလူျဖစ္ၾကရသတဲ့…။ လူသားျဖစ္ၿပီး အရြယ္ေရာက္မွ
တဦးကိုတဦးရွာေဖြ စံုဖက္ျခင္းအမႈကို ျပဳၾကတယ္ဆိုပဲ…။
ဒီလိုေျပာေနရင္း…ရုတ္တရက္ သူ႕မ်က္ဝန္းေတြ လင္းလက္သြားတယ္။
ကြ်န္ေတာ္သူ႕မ်က္ဝန္းကို တခ်က္ၾကည့္ၿပီး ဆက္ရင္မဆိုင္ရဲတာနဲ႕ ေခါင္းကိုအငံု႕…
သူကြ်န္ေတာ့္ေရွ႕က ေပ်ာက္သြားခဲ့တယ္။
…………ေခ်ာက္ထဲ ျပဳတ္က်သြားတဲ့ လူတစ္ေယာက္လို ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲ ဟာကနဲ….ဒီလိုနဲ႕ လန္႕ႏိုးခဲ့တယ္။
အိပ္ယာႏိုးတဲ့အထိ သူ႕ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးၾကည့္သြားတဲ့ လက္ေနတဲ့ အၾကည့္တခုရင္ထဲစြဲက်န္ခဲ့တယ္။
ခ်စ္ျခင္းအျပည့္နဲ႕ အၾကည့္ဆိုတာ…အဲဒါမ်ိဳးလား…?
ဒါဆို..သူကြ်န္ေတာ္ကို ခ်စ္ခင္စံုမက္လို႕ အေဝးကို ေသဆံုးဖို႕ သြားခဲ့ေလသလား…?
ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ သူ႕အၾကည့္ကို လႊဲဖယ္မိခဲ့တယ္။ မရဲမဝံ့ အၾကည့္တစ္ခုေတာ့ ျဖစ္ခဲ့မွာပါ။
ကြ်န္ေတာ္ကေရာ အဲဒီအရပ္မွာ ေသဆံုးၿပီး ဒီကမၻာမွာ လူျဖစ္ခဲ့ရသလား…?
ဒီလိုဆို…ကြ်န္ေတာ့္ႏွလံုးသားရဲ႕ သခင္မက ကြ်န္ေတာ္ကို အသိအမွတ္မျပဳတာ…
အဲဒီ လႊဲဖယ္ခဲ့တဲ့ အၾကည့္တစ္ခုေၾကာင့္လား…?

In: ဝတၳဳ Posted By: Date: Apr 23, 2010
Comment #1

ကၽြန္ေတာ့နွလံုးသားကိုလည္းသူသိမ္းပိုက္သြားၿပီဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ

commentinfo By: saikhonwin at Jul 27, 2010
Comment #2

just float around bro… what goes around, comes around

commentinfo By: Za TaGwel at Jul 28, 2010
Comment #3

really nice story.
nice talkie,,,nice creation.

commentinfo By: ei lay at May 17, 2012

Leave Comments

Name*

Email*
Website
Email me whenever there is new comment