ကြ်န္မကလူေတြနဲ႕သဟဇာတမတည္႕တာလား၊ လူေတြကပဲကြ်န္မနဲ႕သဟဇာတ
မတည္႕တာလား၊ ကြ်န္မကသည္းမခံတတ္တာလား၊ သူတို႕ကအတိုင္းထက္အလြန္
လား။ကြ်န္မဒြိဟၿဖစ္ေနတဲ႕ေမးခြန္းေတြနဲ႕ကြ်န္မလံုးခ်ာလည္ေနေတာ႕တာပဲ။
ေသခ်ာတာေတာ႕ကြ်န္မလူေတြကုိစိတ္ကုန္တယ္။ကြ်န္မကုိယ္တိုင္လဲလူမၿဖစ္ခ်င္
ေတာ႕ဘူး။

ကြ်န္မကတေယာက္တည္းေတြးခ်င္တာေတြးေငးခ်င္ရာေငးေနရတာကုိပိုသေဘာ
က်တယ္။ကြ်န္မတေယာက္တည္းေနရရင္သိပ္ေကာင္းမယ္။ခုကြ်န္မအမုန္းဆံုးအရာ
ကေလးေထာင္႕ခန္းတခန္းထဲကႏွစ္ထပ္ကုတင္ ၂ လံုးပဲ။ကြ်န္မအခါခါစိတ္ကူးယဥ္
မိတာကေလးေထာင္႕အခန္းရဲ႕ေလးပံုတစ္ပံုေထာင္႕တေထာင္႕မွာကြ်န္မတစ္ကုိယ္စာ
ကုတင္တစ္လံုးပဲ။အဲဒါကြ်န္မအေတာင္႕တဆံးုပါ။ဒါေပမယ္႕ကြ်န္မမရႏိုင္ေသးဘူး။
ကြ်န္မလူေတြနဲ႕ေဒြးေရာယွက္တင္ေနရတံုးပဲ။

အဲဒီလူေတြမွာစိတ္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ကြ်န္မရဲ႕စိတ္နဲ႕တကယ္႕ကုိမွဆန္႕က်င္ဘက္။ဘယ္
လိုမွဆြဲငင္လို႕မရတဲ႕စိတ္ေတြနဲ႕ကြ်န္မပင္ပန္းလြန္းတယ္။

ကြ်န္မအိပ္ေပ်ာ္ခါနီးကြ်န္မလန္႕ႏိုးသြားတယ္။ကြ်န္မအိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ၾကိဳးစားရင္း
ကြ်န္မမိုးလင္းခဲ႕တဲ႕ညေတြမေရႏိုင္ဘူး။အေမ႕ရဲ႕တဲအိမ္အိုမွာႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္
အိပ္ေပ်ာ္ေနခဲ႕တဲ႕ေန႕ေတြကုိၿပန္ရခ်င္တယ္အေမရယ္။

ကြ်န္မစိတ္တိုင္းမက်ဘူး။ကြ်န္မဘာကုိမွစိတ္တိုင္းမက်ဘူး။ကြ်န္မအိမ္ၿပန္ခ်င္
တယ္။ကြ်န္မၿပန္လို႕မရႏိုင္ေသးဘူး။ကြ်န္မမလြတ္ေၿမာက္ႏိုင္ေသးဘူး။ကြ်န္မ
အလုပ္မပင္ပန္းဘူး။ကြ်န္မစိတ္ပင္ပန္းတယ္။ကြ်န္မစိတ္ေတြအသက္ရႈၾကပ္ေန
ၾကတယ္။ကြ်န္မစိတ္ေတြခဏခဏထိခိုက္ဒါဏ္ရာရတယ္။ကြ်န္မမွာဘာၿဖစ္လို႕
ဒီေလာက္ႏုနယ္တဲ႕စိတ္ရွိရတာလဲအေဖရယ္။

ကြ်န္မအမုန္းဆံုးကကြ်န္မရဲ႕စိတ္ေတြ။ညေတြမွာ ကြ်န္မဟာသားရိုင္းတေကာင္
ေထာင္ေခ်ာက္မိသလိုစိတ္ေတြဂေယာက္ဂယက္နာနာက်င္က်င္နဲ႕မာန္ဖီေန
ရတယ္။ႏႈိးစက္ကအာၿပဲလွ်ာၿပဲထေအာ္ရင္ ဒီေန႕အလုပ္ေကာင္းေကာငး္လုပ္ႏိုင္ဖို႕
ကြ်န္မစိတ္ေတြကုိၿပန္လည္ေခ်ာ႕ၿမဴဖ်ားေယာင္းတယ္။

ဒီလိုနဲ႕ ကြ်န္မသံသရာကုိကြ်န္မလည္ပါတ္တယ္။ကြ်န္မစိတ္ကုိကြ်န္မေက်ာင္း
တယ္။ကြ်န္မလူေတြနဲ႕ပေရာပရီေနတယ္။

အမရာ