မႏၱေလး မွာေနတဲ႔က်ေနာ္အဖုိ႔  အင္မတန္မွကုိ စိတ္ခ်မ္းသာစရာအေကာင္းဆုံးလုိ႔ေျပာနုိင္တာတစ္ခုကေတာ႔   မနက္ေလးနာရီေလာက္ဆုိရင္ အရင္ဆုံးၾကားရတာက က်ေနာ္အိမ္ရဲ႕အေနာက္ဘက္မွာရွိတဲ႔ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက “တုံ တုံ တုံ “ဆုိတဲ႔အုန္းေမာင္းေခါက္သံေလးပါ။
သိပ္မၾကာခင္မွာ ဘုရားၾကီးဘက္က “ေနာင္–ဒုိင္း”သံၾကားရပါျပီ။
ခဏေလးေနတာနဲ႔မဟာျမတ္မုနိရုပ္ရွင္ေတာ္ကုိ မ်က္ႏွာသစ္ေတာ္ေရဆက္ကပ္ေနခ်ိန္နဲ႔အတူက်က္သေရရွိတဲ႔နံက္ခင္းကုိ အင္မတန္မွ သာယာနာေပ်ာ္ဘြယ္ေကာင္းတဲ႔နရည္းေရကင္းသံ ေလးက ေလထဲကုိလြင္႔ပ်ံလာျပီး မဂၤလာရွိလွေသာအသံေလးနဲ႕နံနက္ခင္းကုိဖြင္႔လွစ္လုိက္တာပါဘဲ။
ဒီအသံေလးမ်ားကုိ ၾကားရတာန႔ဲတင္ နံနက္ခင္းေလးက သာယာလုိ႔ စိတ္ကုိအလုိလုိ ၾကည္ႏူးေစပါတယ္။
ေနာက္ ၀ါတြင္းကာလ မွာဆုိရင္ ဥပုဒ္ေန႔ နံနက္(3)နာရီေလာက္ကစလုိ႔ မနက္အရုဏ္တက္ခ်ိန္အမွီ မဟာျမတ္မုနိကိုယ္ေတာ္ကုိ အရုဏ္ဆြမ္းကပ္ဘုိ႔အတြက္ ဆြမ္းဆုိင္းထမ္းေတြ ၊၊သစ္သီးစုံပါ၀င္တဲ႔ဆုိင္းထမ္းေတြ ၊ေရၾကည္ေတာ္ေတြကုိ ၀တ္ျဖဴစင္ၾကယ္နဲ႔လူငယ္မ်ားကထမ္းလုိ႔ ၊
လူၾကီးေတြကလည္း၀တ္ျဖဴစင္ၾကယ္ေတြနဲ႔ ျမတ္စြာဘုရားရဲ႕ဂုဏ္ေတာ္ေတြကိုဖြင္႔ဆုိထားတဲ႔
တရားမ်ားကိုၾကဴးရင္႔လုိ႔ ေနာက္က ဗုံေတာင္၀ုိင္းကလည္း ” ပလုတ္တုတ္တုတ္  ပလုတ္တုတ္တုတ္ တုတ္တုတ္ ……..ဒူ ဟူ ဟူ ….”ဆုိတဲ႔ ဗုံေတာင္တီးလုံးကိုေခါက္လုိ႔ မဟာျမတ္မုနိဘုရားရွိရာေတာင္ဘက္အရပ္ကုိသြားေနၾကတဲ႔ ေရၾကည္ေတာ္၀တ္အသင္းေပါင္းမ်ားစြာကုိ ျမင္ရတာ ဗုံေတာင္တီးသံေလးေတြ ဘုရားစာရြတ္ဖတ္သံေတြကုိၾကားရတာ
သာယာလွတဲ႔မနက္ခင္းမွ စိတ္ၾကည္ႏူးစရာပါ။
နံနက္ခင္းေလးစျပီဆုိတာနဲ႔အိမ္ပါတ္၀န္းက်င္အသီးသီးကလူၾကီးသူမေတြရဲ႕ဘုရားရွိခုိးသံ ေမတၱာပုိ႔သံ အမ်ွေပးေၾကးစည္သံေလးေတြေ၀စည္လုိ႔လာလုိ္က္တာ
ၾကားရသူအဖုိ႔  ၾကည္လင္ေသာစိတ္နဲ႔ေန႔သစ္ကုိစလုိက္ရတဲ႔အတြက္ တစ္ေနကုန္လန္းဆန္းလုိ႔လာပါတယ္။
အဲဒါက ဟိုးလြန္ခဲ႔ေသာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကအျဖစ္အပ်က္ေလးပါ။
အခုမ်ားမွာေတာ႔ မနက္ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက အုံးေမာင္းမေခါက္ေသးဘူး ရပ္ကြက္ ထိပ္က ဇရပ္မွာဖြင္႔ထားတဲ႔ အလွဴခံစခန္းမွာဘယ္အခ်ိန္ကတည္းကေရာက္ေနမွန္းမသိတဲ႔ “ကုိမုိက္ခဲ”က
“ဟဲလုိ တက္စတင္း တက္စတင္း “နဲ႔ နံနက္ခင္းကုိဖြင္႔လွစ္လုိက္ပါတယ္။
ခဏေနရင္ ၾကဳံရာဘုရားသီခ်င္းတပုဒ္ကိုအသံကုန္တင္လုိ႔ဖြင္႔ေနရင္းက ေနျပီး အက္ကုိးအျပည္႔ထည္႔ထားတဲ႔ အသံခ်ဲ႕စက္ကုိသုံးလုိ႔                                        “ဟုိလူမမလာေသးဘူးလား ဒီလူမလာေသးဘူးလား “နဲ႔ေခၚရင္း “ကုိမုိက္ခဲ “က ေရာက္တတ္ရာရာတရားေတြေဟာပါေတာ႔တယ္။
အဲဒီအသံေတြလည္းၾကားရေရာ စိတ္ထဲမွၾကည္လင္တာေတြေပ်ာက္ကုန္ပါတယ္။
သူ႔အသံၾကားေနရတာနဲ႔ အရင္ကနားဆင္ခဲ႔ရတဲ႔ အုန္းေမာင္းသံလဲေပ်ာက္၊ေနာင္-ဒုိင္းသံဘယ္ေရာက္မွန္းမသိ၊
ေရကင္းသံေ၀းလာေ၀း စိတ္တုိတာနဲ႔ အိမ္ေဘးက အမ်ွေ၀ေပးသံလဲမၾကားမိလုိက္ေတာ႔ပါဘူး။
ဒါတင္မကေသးပါဘူး “ကုိမိုက္ခဲ “တုိ႔အဖြဲ႔ တစ္ေန႔လုံးတင္မကဘူး ေနေရာင္ေပ်ာက္လုိ႔ညအေမွာင္ေရာက္တဲ႔အထိကုိ တလွည္႔စီတရားေတြေဟာၾကပါေတာ႔တယ္။

ေနာက္၀ါတြင္းကာလတုိင္းမွာ  အနီးဖိတ္ေန႔ ညေနခင္းေလးေတြဆုိရင္ ရပ္မိရပ္ဖလူၾကီးေတြက ၾကီးၾကပ္လုိ႔  အရပ္ထဲကကေလးမ်ားကလည္း ဆြမ္းဆံေတာင္းကေလးေတြနဲ႔ ကိုယ္႔နီးစပ္ရာ ရပ္ကြက္ေတြလမး္ေတြကိုသြားျပီးေတာ႔ဥပုဒ္ေန႔ေရာက္ရင္  ဥပုဒ္ဇရပ္မွာဘုရားေက်ာင္းကန္မွာ ပုံမွန္က်င္းပမယ္႔တရားပြဲမွာၾကြေရာက္လုိ႔တရားေပးမယ္႔ဆရာေတာ္ကုိ  လွဴဘုိ႔ ဆြမ္းဆံစိမ္းတုိ႔ သစ္သီး၀လံတုိ႔ ပုိက္ဆံတုိ႔ကုိ အလွဴခံထြက္ၾကပါတယ္။
ေစတနာျဖစ္ကုသုိလ္ယူတာပါ။
အစကေတာ႔ အလွဴခံလာမွန္းသိေအာင္ ေရွ႕ ကေန ေၾကးစည္ကုိရုိက္လုိ႔ တစ္ေယာက္က ဗ်ဳိ႕ ဟစ္ပါတယ္။
ေနာက္တစ္ဆင္႔တက္လာေတာ႔ ဆြမ္းခံတန္းရဲ႕ေနာက္ဆုံးမွ ဗုံေတာင္ အရွည္တစ္လုံးရယ္ ေမာင္းရယ္ ပါတဲ႔ ဗုံေတာင္၀ုိင္းေလး ထည္႔လာပါတယ္၊
ေဟာ ေနာက္ပုိတုိးလာေတာ႔ အရပ္ထဲက ဖုိးဆုိခ်င္ ဖုိးတီးခ်င္တုိ႔က ဗုံ ေၾကးေနာင္ ပုေလြ၀ါးလက္ခုပ္စတာေလးေတြနဲ႔တီး၀ုိင္းအေသးေလးေတြနဲ႔ဆြမ္းဆံခံရင္းလက္စြမ္းျပၾကပါေတာ႔တယ္။
မႏၱေလး ျမဳိ႔မွာဒီလုိ အလွဴခံအဖြဲ႔ထြက္ၾကတဲ႔အထဲမွ မန္းေလး ေဟမဇလရပ္ကြက္က ထြက္လာတဲ႔ မန္းေဟမာေဗ်ာအဖြဲ႔ေလးက တစ္ခ်ိန္က(1980)ပါတ္၀န္းက်င္ေလာက္မွာေတာ္ေတာ္ေလးကို နာမယ္ၾကီးလုိ႔လူၾကဳိက္မ်ားခဲ႔ဘူးပါတယ္။
နာမယ္ၾကီးဆုိေကာင္းလဲေကာင္းတာကိုး။
အရင္ကေဗ်ာအဖြဲ႔ေတြထက္သာတာက ေဗ်ာတုိ႔ ဗုံတုိ တုိ႔တီးတဲ႔သူေတြအမ်ားၾကီးက လမ္းမအျပည္႔ျဖန္႔လုိ႔လမ္းေလွ်ာက္ရင္းတီးၾကမူတ္ၾကတာကုိး။
သူတုိ႔အဖြဲ႔သြားေလရာကိုလူေတြက လုိက္လုိ႔နားေထာင္သလုိ အလွဴေငြေတြထည္႔ျပီး ကို္ယ္ႏွစ္သက္ရာသီခ်င္းေတြကိုဆုိခုိင္းၾကတာလဲရွိပါတယ္။
ဒါေပမယ္႔လည္းအဲဒီအခ်ိန္က သူတုိ႔အဖြဲ႔ဆုိတာ ညရွစ္နာရီေလာက္ဆုိ ၀ုိင္းသိမ္းတာမ်ားပါတယ္။
အဲဒီ မန္းေဟမာေဗ်ာအဖြဲ႔ေအာင္ျမင္ေတာ႔ မန္းေလးမွာလဲ အလွဴခံအဖြဲ႔ေတြအမ်ားၾကီးေပၚလာပါတယ္။
ေနာက္ပုိင္းမွာ တစ္ဖြဲ႔နဲ႔တစ္ဖြဲ႔အျပိဳင္အဆုိင္လုပ္လာၾကရင္း တူရိယာပစၥည္း ေတြစုံသထက္စုံေအာင္ေလမူတ္ေတြဘာေတြနဲ႔ကို စုံေနေအာင္လုပ္လာၾကသလုိ
တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္းေခတ္ေပၚေအာ္ဂင္ဆုိတာနဲ႔ သီခ်င္းေတြကို တီးၾကဆုိၾကနဲ႔ျမိဳင္ေနပါတယ္။
အဲပုိျပီးေခတ္မွီတဲ႔အဖြဲ႔ေတြကေတာ႔လ်ွပ္စစ္ဂစ္တာေတြနဲ႔ေအာ္ဂင္ေတြနဲ႔ေခတ္ေပၚသီခ်င္းကုိ တီးၾကပါတယ္။
တူညီတာတစ္ခုကေတာ႔အားလုံးေသာအဖြဲ႔ေတြက တီး၀ုိင္းပစၥည္း ေတြနဲ႔အသံခ်ဲ႕စက္ မီးစက္ေတြကို ဆုိက္ကားနဲ႔တင္လူေတြကလမ္းေလ်ွာက္ေပါ႔။
ဒီလုိနဲ႔နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာျဖန္သန္းလာလုိက္ၾကတာ အခု2000ျပည္႔ႏွစ္အလြန္မွာ တီး၀ုိင္းမလုိေတာ႔ပါဘူး။
တီဗီြတစ္လုံးနဲ႔ကာရာအုိေကစက္တစ္လုံးတင္လုိ႔ အလုပ္ေတြျဖစ္ကုန္ၾကပါတယ္။
အရင္က ဒီလုိအဖြဲ႔မ်ဳးိမွာ နည္းနည္းပါးပါးေလာက္ဘဲဆုိတတ္သူဆုိရင္ တက္မလာခဲ႔နဲ႔ပါဘဲ။ေတာ္ရုံတန္ရုံလူကလဲမဆုိရဲပါဘူး။
အခုကာရာအုိေကေခတ္မွမွာေတာ႔လူတုိင္း မုိက္ကုိင္လုိ႔ဆုိရဲေအာ္ရဲတဲ႔ေခတ္ေရာက္လာတယ္ဆုိေတာ့ အသံေကာင္းေကာင္းမေကာင္းေကာင္း
စီး၀ါးကိုက္ကိုက္ မကုိက္ကိုက္၀င္ဟဲၾကတာေတာ႔ပါဘဲ။
ေနာက္အသံထြက္စနစ္က ဟုိအရင္တု႔ံးက လူဆုိသံတီးသံသက္သက္ကိုဘဲနားဆင္ၾကရပါတယ္။
ေနာက္ေတာ႔ေအာ္လံေခၚေခၚ ေလာ္ၾကီးဘဲေခၚေခၚ ၾကဳိက္သလုိေခၚတဲ႔( ေလာ္စပီကာ)ေခတ္ေရာက္လာေတာ႔ အသံနည္းနည္းပုိက်ယ္လာပါတယ္။
ေနာက္ ျမန္မာျပည္ အမ္ပလီဖုိင္ယာ အရပ္အေခၚေက်ာက္စက္ေတြေခတ္ေရာက္ေတာ႔ အရင္ထက္ပုိက်ယ္ အသံထြက္ပိုေကာင္းေအာင္ဖန္တီးလုိ႔လာၾကပါတယ္။
အခုေခတ္မွာေတာ႔ အသံထြက္သိပ္ေကာင္းတဲ႔စပီကာ အၾကီးၾကီးေတြ အသံကိုလုိသလုိခ်ိန္ခ်င္သလုိခ်ိန္လုိ႔ရတဲ႔ အမ္ပလီဖုိင္ယာေတြ လွဳိဏ္ဂူထဲ၀င္ေအာ္ေနတယ္ထင္ရေလာက္ေအာင္ကို ေကာင္းတဲ႔အက္ကိုး အသံထပ္စနစ္ေတြနဲ႔ဆုိေတာ႔ စိတ္တုိင္းက်ကုိ ကဲၾကသဲၾကပါေတာ႔တယ္။
တစ္ခ်ိဳ႕အဖြဲ႔မ်ားကလဲ အက္ကုိးအသုံးေကာင္းေတာ႔လူသံေတာင္ေပ်ာက္ေနပါတယ္။
တစ္ခ်ဳိ႔အဖြဲ႔ကေတာ႔ အရပ္ထဲက၀ါသနာရွင္ေတြသက္သက္ တစ္ခ်ိဳ႕ၾကေတာ႔လည္း တကယ္ဆုိတတ္သူမ်ားကို အခေၾကးေငြေပးလုိ႔ဆုိခုိင္းပါတယ္။
(ၾကားျဖတ္ေျပာရရင္ အခုလက္ရွိနာမယ္ၾကီး အာဇာနည္ ေတာင္ဒီလုိေနရာက တက္လာပါသတဲ႔ ၾကားဘူးတာေျပာတာေနာ္)။
ဒါေတြက ဘယ္လုိဘဲေျပာေျပာ ရပ္ကြက္အတြက္ ဓမာရုံအတြက္ ဘုရားအတြက္လုပ္ေပးတယ္ဆုိေတာ႔ ရတာကိုသာ တကယ္လွဴဒါန္းတယ္ဆုိရင္ မြန္ျမတ္ေသာအလုပ္ပါ။
ဆုိးလာတာကေတာ႔ အရင္ က ဥပုဒ္ေန႔တစ္ရက္သာထြက္အလွဴခံေပမယ္႔အခုေတာ႔ အဖိတ္ေန႔ကစျပီး အလွဴခံထြက္ပါေတာ႔တယ္။
တစ္ခါတစ္ေလ အိမ္ထဲမွာဖုန္းေျပာလုိ႔မရ အလုပ္လုပ္လုိ႔မရေလာက္ေအာင္ကို အသံကို အက်ယ္ဆုံး အျမင္႔ဆုံးႏုွနး္နဲ႔တင္လုိ႔ နားမခံသာေလာက္ေအာင္ဆုိေတာ႔တာပါဘဲ။
အရင္ကဆုိ ညရွစ္နာရီေလာက္ဆုိတီး၀ို္င္းေတြသိမ္းပါတယ္။အခုေခတ္မွာေတာ႔ ကိုးနာရီဆယ္နာရီ တီဗြီအစီအစဥ္ျပီးခ်ိန္ေလာက္ကုိ အခ်ိန္ကိုက္ျပီးဆုိၾကတီးၾကပါတယ္။
တစ္ခါတစ္ေလ အိပ္ေပ်ာ္ခါစ ဆယ္႔တစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ မွာ ဆူဆူညံညံအသံၾကားလုိ႔ထၾကည္႔လုိက္ပါတယ္။
အလွဴခံအဖြဲ႔ကဆုိလုိ႔တီးလုိ႔ေကာင္းတုန္းျဖစ္ေနပါတယ္။တစ္ခ်ဳိ႕ေသာ၀ါသနာရွင္မ်ားကလဲ ကို္ယ္ကေတာ႔ မဆုိတတ္ဘူးဒီေတာ႔ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ႔သီခ်င္းေလးနားဆင္ျခင္ရင္
အလွဴခံအဖြဲ႔ကို အလွဴေငြထည္႔လုိ႔ ဆုိခုိင္းတတ္ၾကပါတယ္။
ဒီေတာ႔ အလွဴခံအဖြဲ႔ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ခါတုိင္းလုိ႔ သီခ်င္းဆုိခိုင္းေနၾကလူက အလွဴေငြမထည္႔ေသးဘူး မဆုိခိုင္းေသးဘူးဆုိရင္ မထည္႔မခ်င္း
လွဴေနၾကလူနာမယ္တပ္ေအာ္တတ္ၾကပါတယ္။
အိပ္တဲ့သူကအိပ္ေနျပီ ကို္ယ္႔အသံေၾကာင္႔အေႏွာင္႔အယွက္ျဖစ္သြားမလားဆုိတဲ႔ အေတြးမ်ဳးိလည္းသူတုိ႔မွာမရွိတဲ႔အတုိင္းပါဘဲ။
အလွဴခံတဲ႔သူက သီခ်င္းေတြဆုိ အလွဴခံေနၾကတုန္းပါ။
ဒါက ၀ါတြင္းကာလတုိင္းၾကဳံရတာတင္မကဘူး အခုေခတ္မွာေတာ႔ ဥပုဒ္ေန႔တုိင္းအလွဴခံထြက္လုိ႔ တစ္ပါတ္မွာတစ္ရက္ေသခ်ာေပါက္
ၾကဳံေနရတဲ႔ ဒုကၡတစ္ခုျဖစ္လုိ႔ေနပါျပီ။

တစ္ရက္လမ္းမွာဆုိင္ကယ္စီးလာရင္း ေနာက္ကေန အေရးေပၚလူနာတင္ကားအခ်က္ေပးသံၾကားလုိ႔ ဆုိင္ကယ္ကို လမ္းေဘးခ်ေပးလုိက္ပါတယ္။
အဲဒီအသံေပးေနတဲ႔ယာဥ္ေက်ာ္သြားမွၾကည္႔လုိက္ေတာ႔ ဦးထုပ္မေဆာင္းဘဲ မုိင္ကုန္စီးသြားတဲ႔ဆုိင္ကယ္တစ္စီးျဖစ္ေနတာကိုေတြ႔ရပါတယ္။
ဒီကားေတြဆုိင္ကယ္ေတြမွာတပ္တဲ႔ဟြန္းေတြက ဟုိအရင္ကေတာ႔ ပုံမွန္အသံဘဲထြက္တဲ႔ သိပ္မက်ယ္တဲ႔ ဟြန္းေတြကိုသာတပ္တာမ်ားပါတယ္။
အခုေနာက္ပုိင္းမွာ အေ၀းေျပးကားေတြက အဲယားဟြန္းလုိ႔ေခၚတဲ႔ အသံအရွည္ၾကီး အသံေပါင္းစုံပါတဲ႔ ဟြန္းေတြကိုစသုံးပါတယ္။
ေနာက္ပိုင္းမွာ တရုပ္ျပည္ကလာတဲ႔ဟြန္းေတြက အသံေပါင္းစုံ ထြက္တဲ႔ဟြန္းေတြကို ျမန္မာျပည္ထဲကို ေရာက္လာတဲ႔အခါမွာေတာ႔ နားေတြဘ၀ပ်က္ကုန္ပါေတာ႔တယ္။
တစ္ခ်ဳိ႕ဟြန္းေတြက ေသြးပ်က္စရာေကာင္းတဲ႔ရီသံေတြပါတဲ႔ဟြန္းေတြ၊မီးသတ္ကားေအာ္သံလုိပါတဲ႔ဟြန္းေတြ၊တိရိစာၦန္ေအာ္သံေတြပါတဲ႔ဟြန္းေတြ၊အေရးေပၚကားသံထြက္တဲ႔ဟြန္းေတြ
လုိ က်က္သေရမရွိတဲအသံေရာ သာယာနာေပ်ာ္ဘြယ္ေကာင္းတဲ႔အသံေတြေရာအားလုံးဟြန္းသံေတြျဖစ္ကုန္ပါတယ္။
အေ၀းေျပးကားေတြကလဲ ဆုိင္ကယ္စီးတဲ႔စက္ဘီးစီးတဲ႔လူအနားကပ္လုိ႔ လန္႔ျဖန္႔သြားေအာင္ ဟြန္းကုိ အသားကုန္ႏွိပ္ပါတယ္။
ဘတ္စကားေတြ ဟုိင္းလတ္ကားေတြကလဲ အဲယားဟြန္းေတြနဲ႔ႏွိပ္စက္ပါတယ္။
ဆုိင္ကယ္သမားမ်ားကလဲ အသံေပါငး္စုံထြက္တဲ႔ဟြန္းသံေတြနဲ႔ ဒုကၡေတြေပးပါတယ္။
ဒါေတြကေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် မၾကဳံခ်င္ဘူးဆုိလဲ ေရွာင္လႊဲလုိ႔မရတဲ႔ဒုကၡေတြျဖစ္ပါတယ္။
အရင္ေက်ာင္းသားဘ၀တုံးက ရူပေဗဒဘာသာရပ္မွာသင္ခဲ႔ရတာကေတာ႔ ဒက္စီဘယ္တုန္းရဲ႕ၾကိမ္ႏွုန္းကုိလုိက္လို႔ ဘယ္အသံကေတာ႔သာယာသံ ဘယ္အသံကေတာ႔ဆူညံသံလုိ႔
ခြဲျခားေပးပါတယ္။တကယ္တမ္းေျပာရရင္ေတာ႔ စိတ္ကုိၾကည္ႏူးေစတဲ့သာယာသံျဖစ္တယ္ စိတ္ကုိအေႏွာင္႔အယွက္ျဖစ္ေစတဲ႔ဆူညံသံျဖစ္တယ္ဆုိတာကေတာ႔ အေျခအေနနဲ႔အခ်ိန္အခါေပၚမွာမူတယ္မယ္ထင္ပါတယ္။
မနက္မုိးလင္းကစလုိ႔ တစ္ေနကုန္မရပ္မနားဖြင္႔ထားတတ္တဲ့အသံခ်ဲ႕စက္ထြက္လာတတ္တဲ႔ လွဴဒါန္းဘုိ႔တုိက္တြန္းတဲ႔အသံဘဲျဖစ္ျဖစ္၊တရားေတြေဟာေနတဲ႔အသံဘဲျဖစ္ျဖစ္၊
ဘုရားသီခ်င္းဘဲျဖစ္ျဖစ္ ၾကာလာရင္ နားေထာင္ရတဲ႔သူအဖုိ႔ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းတဲ႔ဆူညံသံပါဘဲ။
တရားေခြဘဲျဖစ္ျဖစ္ သီခ်င္းဘဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္႔အိမ္ထဲကုိ ဖြင္႔တာမွန္ေပမယ္႔လည္း ေဘးအိမ္ေတြမွ အားမနား ခုႏွစ္အိမ္ၾကားရွစ္အိမ္ၾကား အက်ယ္ၾကီးဖြင္႔ထားရင္လဲ ဆူညံသံပါဘဲ။
လူမ်ားအိပ္ခ်ိန္ျဖစ္တဲ႔ ညအခိ်န္မေတာ္ အက်ယ္ၾကီးဖြင္႔ထားတဲ႔တရားသံသီခ်င္းသံကလဲဆူညံသံပါဘဲ။
အဲသမီးေခ်ာေလးမ်ားရွိတဲ႔ အိမ္ေရွ႔မွာအရပ္ထဲက ေကာင္ေလးေတြက ဂစ္တာတီးျပီးသီခ်င္းလာဆုိတယ္ဆုိရင္လဲ သမီးရွင္မ်ားအဖုိ႔ေတာ႔ဆူညံသံပါဘဲ။
ဒီလုိအသံနဲ႔ေနွာင္႔ယွက္ၾကတာကို ပေလးဘြိဳင္သန္းနုိင္ကေတာ႔ ” ပုန္းဆက္လုိက္ရမလား ပုနး္ဆက္လုိက္ရမလား “ဆုိျပီး မပြင္႔တပြင္႔နဲ႔ျခိမ္းေျခာက္ခဲ႔ဘူးမဲ႔
ထူးအယ္လင္းကေတာ႔ “ဖုန္းဆက္လုိက္ရမလား ဖုနး္ဆက္လုိက္ရမလား”ဆုိျပီး အသံကုန္ဟစ္လုိ႔ေမာင္းထုတ္ခဲ႔ဘူးပါတယ္။
“ငါ့သမီးစာက်က္ေနတယ္ “ဆုိတဲ့သီခ်င္းေလးမွာပါ။
ဟုိအရင္ေရွးေခတ္တုန္းကေတာ႔ အလုိက္မသိဆူညံတဲ႔ ငနဲတစ္ေကာင္ကို ေတးေရး ဆရာျမိဳ႕မျငိမ္းနဲ႔ အဆုိေတာ္၀င္းဦးတုိ႔က ” ဘင္ဂ်ိဳသံ”ဆုိတဲ့သီခ်င္းေလးထဲမွာ ဒီလုိတုိင္ပင္ခဲ႕ၾကဘူးပါတယ္။
(နားညည္းေတာ္မူတယ္မင္း နားညည္းေတာ္မူတယ္ေမာင္မင္း ငါသာရွင္ဘုရင္ျဖစ္ခဲ႔လုိ႔ရွိရင္ အျပစ္ၾကီးၾကီးေပးမယ္
ဘယ္လုိလုပ္ခ်င္တယ္ဆုိ ဒီလုိလုပ္ခ်င္တယ္
အပ်ဳိေတာ္ေတြလာၾက လက္မလြတ္ေစနဲ႔ကြယ္ ဘယ္႔ႏွယ္႔၀ို္င္းမယ္ ဒီႏွယ္႔၀ိုင္းမယ္ ဖုိးတီးခ်င္ေနာ္ ဖုိးဆုိခ်င္ေနာ္ ေသရွာေပေတာ႔ကြယ္
ဖမ္းျပီး ကလိုးထိ ဖမ္းျပီး ကလိထုိး အလယ္လယ္ ေအာင္မေလးယားပါတယ္)တဲ႔။
ကဲခင္ဗ်ားတုိ႔ေရာ အလကားေနရင္းလာျပီး ဆူညံေနတဲ့သူေတြကို အခုေခတ္ကလူေတြလုိဖုန္းဘဲဆက္လုိက္မလား ? ဖမ္းျပီးကလိထုိးခ်င္လား ?
ေျပာစမ္းပါအုံးဗ်ာ………………………………………………………………………………..
ကုိေပါက္လက္ေဆာင္ အေတြးပါးပါးေလး